W 1963 roku – zwieńczony został sukcesem eksperyment przeprowadzony przez trzech amerykańskich specjalistów, którzy podawali
miąższ aloesowy
18 osobom , którzy cierpieli na wrzody występujących w układzie
trawiennym. Potwierdzono u nich dużą poprawę samopoczucia oraz szybki
powrót do zdrowia.
• Od 1969 roku aż po koniec lat 80-tych badano przeciwzapalne,
antybakteryjne i antygrzybicze właściwości niektórych składników miąższu
z aloesu, takich jak mukopolisacharydy, albo
antrachinony. Dowiedziono, że
niszczą one streptokoki , a także drożdże
(Candida Albicans) oraz ich mutacje.
Dowiedziono, że w przeciwieństwie do zwykłych antybiotyków nie powodują
skutków ubocznych w organizmie. Rok 1982 – Dr John Heggers scharakteryzował kwas salicylowy znajdujący się w
miąższu Aloe Vera
jako składnik przeciwbólowy, przeciwzapalny i przeciwbakteryjny. Działa
on podobnie do aspiryny, jednak nie wywołuje skutków ubocznych.
